2018-6-22

Making presents, writing cards, decorating with washi tape, it is keeping her quite busy these days. At the end of her school year, and the end of her first school career (next year it is high school for her, and she cannot wait!), there are loads of parties to attend, there is a musical to practice for (something I help with, by studying with the children and helping them learn their lines and acting. It is a massive and such a fun job. But that is something for another day) and trips and camps to go on.

I made her a dress for her own birthday party, which is in a week, for which she had some very specific wishes, namely a halter, and I couldn’t find a pattern for it, so I drew it myself. I basically put some cotton fabric on her body, drew the pattern pieces on them, and then cut them out. I am pretty sure that that is not the correct way to do it, but it worked rather well, although it helped that the fabric is a very flimsy jersey, which is a pain to sew, but it is forgiving in the fitting area.

It is not finished though, almost, but not completely, so photographs have to wait for another day as well, because my bed is beckoning, and today I am going to be a good girl and listen.

2018-6-21

bananasmoothie

hydrangea

game play

Dear one,

with the decision to start writing again, to you this time, came a sudden outburst of photographic tendencies. I have been carrying around my camera all day, searching for something to shoot. The lack of practice in these last couple of months has it’s effect; it seems like the light and I have to get reacquainted again, tenderly probing and testing, trying to feel comfortable around each other once more.

So I decide to shoot everything. The smoothie I made in the morning, with bananas, apples, lettuce and this strange powder, of which I forgot the name, but that should give a person loads of energy, or so I think I read it on the website where I ordered it a while ago. (I am not sure if it helped. I still needed to lie down in the afternoon for a nap, which frustrates me to pieces, but who knows, without the powder I might have crumbled around noon!).

I shot the hydrangea in the garden, tiptoeing on my bare feet and shivering because of the hard and chilly wind (where did that summer weather go and hide all of a sudden?), admiring the pink petals and the pearl-like stems. I realise I don’t really know if you like the hydrangea as much as I do, I remember someone once saying they didn’t. I can’t really imagine why, because look at it: There is a certain shamelessness in all that bright pink and the curling petals that makes me feel all inspired to live a little louder as well.

Ah, and of course I had to shoot the children. I warned them, told them about my plans to pick up my picture taking and writing. The eldest two are perfectly fine with that; She doesn’t blink or respond in any way while I chase her with my camera in the library, as we wait for her little brother to finish his drum lessons. And my oldest smiles friendly as he sees me approach, and sits oh so quietly until I am finished.

Only the youngest one doesn’t like it. I am not sure why. He is so gorgeous and funny and radiates a certain energy that I so love to capture. But I promise him to respect his wishes. We just agree that I can take some shots, in which he is not completely recognizable. “Like your cute little toes!” I smile at him, excited. He rolls his eyes. We’ll talk about that some more later.

In the evening, when we play a game of ‘Keezen’, he allows me to take a shot of his cards. And his ear. I can work with that.

De hut

Het bleek dat, bij even speuren door het huis – en als je niet al te hard luisterde naar protesten van je broertje en vervolgens toen dat tevergeefs bleek het dringende eisen dat de dekens wel weer exact zoals eerst op het bed zouden worden teruggelegd – er nog best wel wat dekens in huis te vinden waren, die, tezamen met een stapel kussens, een zitzak, en als steunpilaren een tweetal fruitschalen (al moest één daarvan vervangen worden door een emmer kokosolie, omdat het een trouwcadeau was en ik absoluut geen risico op vallen wilde lopen) en een stoffen uil, zodanig over tafel en stoelen gedrapeerd werden dat er een prachtige hut ontstond.

En zo ontstond er een slaapkamer die omgetoverd kon worden tot zitkamer, een studeerhoek en een toilet en ook nog eens een plekje voor de katten, die wel nu en dan op bezoek kwamen, maar tot grote frustratie van de dames maar steeds niet wilden blijven liggen, ook al was hun hoekje misschien wel het mooiste van allemaal, met de lekkerste kussentjes, waar twee giebelende meiden de hele middag konden chillen, ver weg van de regenachtige en koude buitenwereld.

Ik wil ook wel zo’n hut.

Recept: Aardappel gratin

Wat zei ik ook alweer over plannen die niet doorgingen? Jah. Maar dit keer was ik zelf de boosdoener. Want het is zo lekker als je ’s ochtends niet per se je bedje uit hoeft. Nog een keer extra omdraaien, een paar bladzijdes lezen, of gewoon een beetje dromen. Zalig.

Toen ik eenmaal in de keuken stond om een smoothie te maken was de ochtend al zeker half verstreken. Maar toch hadden we nog steeds van alles kunnen doen. Toen nog wel….

De smoothie overigens ziet er niet uit natuurlijk, met die grauw-groene kleur. Dat krijg je van de combinatie van spinazie en frambozen. Maakt niets uit verder, we smullen er toch wel van. Vooral onze jongste is er gek op, dus tegenwoordig maak ik een dubbele hoeveelheid.

Een receptje is niet echt nodig, dat voelt een beetje onzinnig. Mocht je toch graag weten hoe ik die smoothies maak: Ik mik een grote hand vol bevroren spinazie (niet á la bloop… griezel.. maar gewoon gesneden spinazie), een handje frambozen (of wat voor fruit ik ook toevallig voor handen heb), een banaan, een handje boekweitvlokken en een lepeltje maca poeder in de blender, giet er amandelmelk bij en draaien maar. Lekker, net milkshake!

Maar goed, zoals gezegd, op dat moment was er nog de wereld aan mogelijkheden voor de dag. Zo zat ik te mijmeren over de ijsbaan met z’n viertjes. Of de bieb. Gewoon een kopje thee met appelgebak in een willekeurig cafeetje was ook nog iets dat in me opkwam. Of, omdat het daadwerkelijk even droog was, een boswandeling. Allemaal leuk. Allemaal mogelijk. En toen bedacht ik dat ik eerst even snel het eten zou gaan klaarzetten.

Tja, en daar ging er duidelijk iets mis. Want we zijn helemaal de deur niet meer uit geweest. Niet dat het per se zo erg was hoor. Want oudste heeft nu wel een stuk verder kunnen werken aan zijn opdracht voor Duits (de koekjes stonden niet op zichzelf, er moest nog veel meer gebeuren). De gesprekken daarover zullen wellicht wat vertragend hebben gewerkt. Of misschien lag het ook wel een beetje aan mijn eigen wat te uitgebreide kletspartijen met vriendinnen op whatsapp. Maar ik geef de schuld vooral aan de aardappelen.

Want hemel. Het leek een lekker plan om aardappel gratin te maken bij het stoofpotje dat ik maakte. Maar halverwege het schillen en snijden herinnerde ik me wat voor eet monsters ik in huis heb. Dus besloot ik maar wat meer te schillen. En nog wat meer. En uiteindelijk zat ik duizend uur te schillen en was de middag ineens voorbij.

Het was het echter absoluut waard. En het ging helemaal op. Gesmuld hebben ze! En morgen, morgen gaan we écht op stap.

Aardappelgratin

Ingrediënten:

  • 1 kilo aardappelen (of meer als je zulke monsters als ik in huis hebt)
  • 2 eetlepels boter
  • 1 ui, gesnipperd
  • 3 eetlepels tapioca meel (maar tarwe bloem gaat ook prima)
  • 2,5 cups amandelmelk (kan ook met standaard melk)
  • 1 theelepel mosterd
  • een snuf zout
  • 2 cups geraspte kaas

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius. Schil de aardappelen en snijd ze in zo dun mogelijke plakken.

Smelt de boter in een pan op het vuur. Voeg dan de ui toe en fruit deze voor een minuut of vijf, tot de ui zacht en glazig is. Gooi dan het meel erbij en bak dit even mee, voor ongeveer een minuutje. Blijf steeds roeren. Giet nu de melk erbij en voeg de mosterd en de zout toe. Laat het even pruttelen en blijf steeds roeren, tot de saus flink is ingedikt.

Vet een ovenschaal in en leg hier een laag van de aardappelplakjes in, dakpansgewijs. Giet hier de helft van de saus over en strooi er de helft van de kaas op. Herhaal dit met de andere helft van de aardappelplakjes en de rest van de saus en de kaas.

Plaats de schaal voor een uur in de oven, tot de saus heerlijk pruttelt en de aardappelplakjes gaar zijn.

Geniet ervan!

PS. Is die tulp niet prachtig?