Dag 2018

Deze laatste dag van het jaar doen we het rustig aan. Dat is maar goed ook, want dan kunnen we ons eens goed bezinnen op alle goede voornemens. Of doen we daar niet aan? We zijn er nog niet helemaal uit.

Ik moet zeggen dat ik in ieder geval redelijk zen wordt van het gewekt worden door de zangerige stem die zijn oproep tot gebed door de straten galmt. Je zou denken dat je er kriegel van zou kunnen worden, elke ochtend om half zes op die manier wakker worden, maar het heeft toch gewoon iets. Al zal het wellicht helpen dat ik niet uit bed spring en me naar een moskee hoef te haasten, maar glimlachend kan luisteren, het even kan laten bezinken, om me dan nog eens rustigjes om te kunnen draaien in bed.

We hebben eigenlijk maar één vaststaand plan voor vandaag, en dat is dat er oliebollen moeten worden gebakken. Duh. Je bent Nederlander of je bent het niet. De mannen nemen deze taak onder hun hoede, en worden kritisch bij elke stap gevolgd door een horde kinderen, die niet kan wachten om zo’n oliebol te verschalken.

De geur is dus in ieder geval helemaal goed, als het gaat om het oud en nieuw gevoel.

De ochtend en begin van de middag zetten zich voort in een aaneenschakeling van huiselijke tafereeltjes. We doen boodschappen (waarbij ik stug mijn camera meeneem, maar steeds blijf vergeten hem te gebruiken), er wordt druk gespeeld door de kinderen (en soms een handjevol volwassenen), er wordt wat televisie gekeken en discussie gevoerd over het levensbesef van een mier.

En dan, als de middag zachter wordt en de eerste oliebollen zijn opgesmuld, wandelen we met z’n allen naar het strand in de buurt. Door de wijk, met al die statige huizen, die ik allemaal wel op de foto wil zetten, waar langs witte muren de bougainville uitbundig staat te roepen hoe mooi ze is.

Zo nu en dan ligt tussen al die woningen ineens een braak terrein. Dat lijkt heel normaal te zijn hier in Oman, ook bij wijken die er al jaren staan. We stellen ons voor hoe onderhandelingen zijn stukgelopen, iemand met een boos handgebaar stampend een vergaderzaal is uitgestoven, en zijn heil ergens anders heeft gezocht. Het stukje grond, ooit vol liefde uitgezocht en bedoeld voor een huis vol toekomstplannen, kaal achtergebleven, zonder nut.

Op het strand zien we grote groepen jonge mannen voetballen in de verte, en dichterbij wandelen rustig pratend volledig bedekte dames voorbij. Wat verderop zit een groepje mannen te kletsen, hun lijf in traditionele gewaden gehuld, maar met hun blote tenen woelend in het zand.

Daartussen ravotten de kinderen, wordt er gevliegerd en een moddergevecht gehouden, en gezwommen en gevoetbald tot de zon langzaam naar de horizon zakt, alles in een zacht gouden licht hullend.

De avond valt in Muscat. Morgen gaan we de woestijn in, dus dan zal het verslag even wat langer op zich laten wachten – weinig stroom op zo’n kameel.

En terwijl we hier, drie uur eerder dan in Nederland, ons voorbereiden op de jaarwisseling (we zijn heel benieuwd of hier vuurwerk is, dat weten we nog niet eens), wens ik jullie een heel fijn, gelukkig, avontuurlijk, reislustig (als je dat leuk vindt) en vooral liefdevol 2019!

Geef een reactie