De hut

Het bleek dat, bij even speuren door het huis – en als je niet al te hard luisterde naar protesten van je broertje en vervolgens toen dat tevergeefs bleek het dringende eisen dat de dekens wel weer exact zoals eerst op het bed zouden worden teruggelegd – er nog best wel wat dekens in huis te vinden waren, die, tezamen met een stapel kussens, een zitzak, en als steunpilaren een tweetal fruitschalen (al moest één daarvan vervangen worden door een emmer kokosolie, omdat het een trouwcadeau was en ik absoluut geen risico op vallen wilde lopen) en een stoffen uil, zodanig over tafel en stoelen gedrapeerd werden dat er een prachtige hut ontstond.

En zo ontstond er een slaapkamer die omgetoverd kon worden tot zitkamer, een studeerhoek en een toilet en ook nog eens een plekje voor de katten, die wel nu en dan op bezoek kwamen, maar tot grote frustratie van de dames maar steeds niet wilden blijven liggen, ook al was hun hoekje misschien wel het mooiste van allemaal, met de lekkerste kussentjes, waar twee giebelende meiden de hele middag konden chillen, ver weg van de regenachtige en koude buitenwereld.

Ik wil ook wel zo’n hut.

2 Replies to “De hut”

  1. Ja, leuk he, Alet? Zo wil je zelf toch ook weer aan het spelen, niet? 🙂

Geef een reactie