Even stil staan

Het blijft toch typisch, hoe wanneer we vroeg op moeten staan het bed zo zalig voelt dat ik denk, en verlang, nog uren door te kunnen slapen. Maar wanneer de mogelijkheid tot uitslapen er is, ik steevast vroeg wakker ben, en met geen mogelijkheid meer kan blijven liggen. En ik hoor het mezelf nog zó zeggen: “Morgen slapen we uit!” Uh huh.

Uiteindelijk is het niet erg natuurlijk, want wat extra dingetjes van to do lijstjes kunnen afvinken is óók prettig, en gezellig samen wat aanrommelen in huis ook, dus we stappen uiteindelijk alsnog met een uitgerust en opgewekt gevoel de auto in, op pad naar opa en oma, met onderweg de gebruikelijke discussies over welke radiozender er geluisterd moet worden, onderbroken door luid meezingen met de nummers die we allemaal leuk vinden, of alleen door ons, oudjes, soms met een portie headbangen erbij, terwijl de achterbank met opgetrokken wenkbrauwen toekijkt (‘Serieus mam?’). Tja…

Als ik in de achteruitkijkspiegel kijk en de gezichten op de achterbank bestudeer ben ik ineens weer jaren terug, net zo, in de auto, op weg naar IJsselmuiden, maar dan met een baby, een peuter en een kleuter, en het altijd aanwezige gevoel volledig opgezogen te worden in dat hele kindergebeuren, met al dat kleine en kwetsbare, en het besef van verantwoordelijkheid daarvoor, dat me soms zo tot in het diepste van mijn zijn beangstigen kon. En zie ze nu eens zitten.

Ik glimlach opzei, en als ik zeg “Kijk ze nou, ze doen het nog steeds allemaal, en nog best aardig ook”, grijnst hij ook, begrijpend, en geven we elkaar een heimelijke high five. Op de achterbank zijn de twee oudsten aan het dollen, de jongste is in slaap gekukeld.

We komen op de snelweg langs velden vol met klaprozen, waarvan ik uiteraard vergeet een foto te maken, en dat herinnert haar eraan dat ze nog met haar herbarium voor school verder moet.

Ze vraagt haar opa of hij wil helpen zoeken, en samen gaan ze op pad, een tas en een schaartje mee, en een app, waarmee zij planten kan determineren, wat hij maar grappig vindt, en echt iets van deze nieuwe generatie.

Ik drentel achter ze aan, mijn telefoon in mijn hand. Ik ben momenteel aan het proberen wat meer met mijn telefoon te fotograferen, omdat ik mijn camera zo zwaar vind, en onhandig om mee te sjouwen, met al die lenzen, Maar ik mis het schieten, het schrijven, het stil staan bij de verschillende gewone en daardoor eigenlijk juist speciale momentjes in het leven. Dus nu probeer ik dit, en ik zie wel waar het me brengt.

Ze verzamelen een schat aan boomblaadjes en kleine plantjes, vermaken zich kostelijk met een kudde eenden die er stug van overtuigd lijkt te zijn dat in dat tasje toch écht brood voor ze moet zitten en dus de achtervolging inzet, en uiteindelijk vinden ze zelfs nog klaprozen. Missie geslaagd.

Weer terug wordt alles zorgvuldig op tafel uitgespreid. Ze schrijft etiketjes, om de namen niet te vergeten, en in een paar oude boeken worden de plantjes liefdevol tussen zachte papiertjes weggestopt, om rustig te drogen.

In de voorkamer klinken gedempt de klanken van het intro van”I would stay” van Krezip, iets dat hij op de piano aan het oefenen is voor school, en dat ik sindsdien met geen mogelijkheid meer uit mijn hoofd krijg.

De avond begint al te vallen, iets dat je haast niet zou zeggen, als je kijkt naar hoeveel licht er nog is, al wordt het al wel wat zachter en warmer als we, na het diner, nog even een paar potjes sjoelen met z’n allen.

“Nog maar een paar weken, en dan is het alweer zomervakantie”. Ze zijn aan het tellen in de auto op de terugweg. Nog een paar weken, vol met schoolreizen, uitwisselingen, proefwerkweken en de hectiek van de afronding van clubs en hockeyteams, druk en gezellig. “Nog maar een paar weken!” De oudste twee vinden dat al best snel komen. De jongste vindt het nog héél lang.

Ik glimlach even, en bedenk me hoe mijn moeder ooit zei dat de tijd steeds sneller gaat, hoe ouder je wordt, en dat ik hem soms best even stil zou willen zetten, die klok, om bepaalde momentjes of dagen nog net wat langer vast te kunnen houden.

Geef een reactie