Foto’s voor Mathijs

Hij lacht als ik me afzet en we samen bijna een koprol achterover maken. “Loslaten, dan komt het goed”. Ik trek een wenkbrauw op. Loslaten? Ja, dat doe ik even, want daar ben ik zó goed in. Uh huh. Aan de andere kant, als ik het ergens kan, dan wel hier. Dus als hij even later achter me gaat zitten en langzaam achterover rolt, rol ik zowaar gezellig en zonder tegensputteren mee, tot ik volledig gestrekt achterover hang, met blije spieren, die na hun verwaarlozing – ik heb al veel te lang niet meer op mijn yoga mat gestaan, maar ja, mijn bed is zo zalig warm en erbuiten is het zo heel erg koud – luidkeels genieten van het stretchen.

Ik maak foto’s voor en van Mathijs, voor zijn (shiatsu) praktijk. Bij binnenkomst maak ik in mijn hoofd een klein enthousiast huppeltje – of misschien wel in het echt. Zo nu en dan zie ik aan de grijns van de mensen om me heen (of het uitlachen of toelachen is laten we maar even in het midden) dat zo’n gevoel zich naar buiten heeft gewerkt en tot mijn lichte schrik heeft geleid tot een kleuter-blij sprongetje in werkelijkheid – als ik de lichtval zie in de ruimte waar ik straks los kan gaan met mijn camera. Overal rondom zijn grote ramen van grond tot plafond waardoor zacht zonlicht, slechts een weinig getemperd door de hoge bomen buiten, die, ondanks het gebrek aan bladeren in deze vrieskou, toch nog imposant genoeg zijn om invloed te hebben, veelvuldig naar binnen stroomt. Prachtig.

Ik leerde Mathijs een tijdje geleden kennen – was het een paar jaar geleden? Ik weet het eigenlijk niet eens precies meer – op een paar feestjes in een huis van een vriend waar ik nog niet eerder was geweest. Het was er vrij donker, op een tafel in het midden stonden flessen wijn in verschillende stadia van leegte en een vrolijk assortiment aan glaasjes en schaaltjes met nootjes of iets dergelijks, mensen zaten op kussens, op stoelen, op de grond, of op de bank die zo diep was, dat ik als ik met mijn rug tegen de leuning zat met mijn voeten in de lucht bengelde, waardoor ik me net een kind voelde dat zo stil mogelijk bleef zitten bij een feestje van de grote mensen, in de hoop niet opgemerkt te worden, zodat ze niet naar bed zou worden gestuurd.

Dat ik er bijna niemand kende gaf niets, want de andere mensen waren zo kleurrijk en zo geanimeerd in gesprek dat ik me uitstekend vermaakte met het voornamelijk rustigjes kijken naar wat er allemaal gebeurde. In de tussentijd aaide ik af en toe de dichtbij geslopen kat, die enigszins onvoorspelbaar overkwam, dus dat deed ik heel voorzichtig. Mathijs was er ook, en wat er precies voor zorgde dat ik geïntrigeerd raakte weet ik niet eens meer, maar ergens na zo’n feestje stuurde ik hem een berichtje, met iets in de trant van “He, ik vind je leuk, zullen we eens een kop thee drinken?” Of zoiets. Met direct er achteraan een geschrokken “Oh, volgens mij klinkt dit alsof ik je wil versieren, maar dat is niet zo hoor!”

Hij moest er wel om lachen, geloof ik, en dat kopje thee kwam er gauw van. En nog een. En nog een. En vele liters thee later zijn we nu dus hier en zit ik, mijn benen opgetrokken, met mijn rug tegen de bank, of sluip ik op mijn sokken langs de ramen, af en toe even pauze nemend om gewoon even te genieten van de weldadige sfeer, en neem ik foto’s van hoe hij, met een ernstig kalm gezicht, opgaat in het masseren.

Het is altijd een uitdaging om datgene wat iemand echt eigen maakt op beeld te krijgen, een uitdaging die het fotograferen voor mij juist ook het leukste maakt, en eentje die ik dit keer nog extra sterk voel, omdat ik hem intussen zo goed ken, en zo lief vind, en omdat ik weet hoe mooi de foto’s dus zouden moeten kunnen worden.

Maar dat kan haast niet misgaan. Want doen wat je heel leuk vindt, met mensen die je heel leuk vindt, dat maakt toch wel een erg prettig optelsommetje.

3 Replies to “Foto’s voor Mathijs”

  1. Mooi Karin! Zowel de foto’s als jouw verhaal. Mathijs had me de link naar jouw blog gestuurd en ik heb ervan genoten. Ook van een aantal van jouw andere verhalen. Ik ga ze zeker allemaal lezen!
    Hartelijke groet, Iris Eppink (moeder van Mathijs, die het helemaal met jou eens is dat hij lief en leuk is 🙂

    1. Iris, dank je wel! Fijn dat jij, die hem natuurlijk meer dan wie ook kent, het leuk vond om te lezen, en hem erin herkende. Heel erg leuk, dank voor je berichtje!

  2. Ik liep nog net niet naast mn kinderschoenen maar nu wel 😂
    Love u both 🌟🥰🙌

Geef een reactie