Geknipt voor de zomer

Ik ben niet zo goed in nee zeggen. Ja gaat me veel makkelijker af. Ik dacht eerst dat dat te maken had met de angst mensen teleur te stellen, of de neiging mensen blij te maken, maar ik begin me steeds meer te realiseren dat het niet zoveel met anderen te maken heeft, maar bovenal met een soort faalangst in mezelf, het idee dat ik alles moet kunnen, alles moet doen, om te bewijzen dat… ja, wat eigenlijk? Dat ik er mag zijn, denk ik

*

Het is een vrije dag, zo na Hemelvaart, dus we beginnen rustig, ruimen wat op in huis, ik schrijf wat, de kinderen spelen wat, en dan besluiten we naar de kapper te gaan. Het lukt me niet om online een afspraak te maken, maar ze hebben eigenlijk altijd wel plek, dus we gaan er op goed geluk heen. Het blijkt dat er meer mensen waren die dat dachten, waardoor er dit keer nog maar een plekje is voor één persoon. Aangezien de jongste bijna niets meer ziet vanachter zijn gordijn van haren besluiten we dat hij het moet worden. Ik houd hem gezelschap, de oudste twee gaan het dorp in, op zoek naar een cadeautje voor haar vriendinnetje, dat vandaag haar verjaardag viert.

*

Na de kapper strijken we even neer op een terras voor een ijsje. De zon brandt op onze wangen, en ze kijkt me genietend aan. “Nu voelt het echt als zomer”.

Geef een reactie