Guitar Boy

Hij pakt zijn gitaar, onverstoord door de drukte om hem heen, het heen en weer lopen van zoekende mensen – want pubers zijn altijd wat kwijt -, de nog niet opgeruimde bordjes op tafel, of de theekopjes, of het half afgemaakte spelletje, zijn broertje dat op de kop op de bank hangt – nooit rechtop, want euh, geen idee eigenlijk waarom -, en begint rustigjes te tokkelen.

Hij leerde ‘Nothing Else Matters’ van Metallica spelen, omdat ik dat zo mooi vind. En op dit moment is hij een ander nummer aan het oefenen, waarvan hij zei “Dat ken jij vast niet, mam”, wat mijn ego krenkte, want dat liet me me heel oud en niet-modern voelen, maar om eerlijk te zijn ken ik het inderdaad niet, en ben ik nu alweer glad vergeten hoe het nummer ook alweer heette.

Ik zie de kalme concentratie op zijn gezicht, hoe zijn wenkbrauwen lichtjes fronsen bij een lastig akkoord, en zijn vingers, dansend op de snaren.

Mooi vind ik dat. Ik kan er uren naar kijken.

Geef een reactie