13

Schoenmaat 40 heeft hij nu. Grotere voeten dan ik. Zijn stem begint af en toe zomaar gekke geluidjes te maken, klinkt dan ineens verrassend volwassen en vervolgens weer zacht en hoog. Hij is nog nét kleiner dan ik (maar ik speel meestal vals met hoge hakken van minstens 9 centimeter. Daarmee stel ik het onvermijdelijke nog ietsjes langer uit). Hij fietst zich een slag in de rondte naar school en allerhande activiteiten, en kan alle zware tassen met steeds minder moeite en steeds meer nonchalance over zijn schouder zwaaien.

Hij steekt graag kaarsjes voor me aan, vergeet standaard zijn broodtrommel uit zijn tas te halen – waardoor we elke ochtend, werkelijk el-ke ochtend dezelfde discussie voeren en ik dreig geen salades meer voor hem te zullen maken (hij is nogal gek op salades) of hem ’s nachts uit bed te halen om zijn broodtrommel af te wassen, maar dat maakt natuurlijk geen donder uit. Misschien moet ik het ook daadwerkelijk uitvoeren, die dreigementen, maar wat kan ik zeggen, ik ben een watje van een moeder. Ik geef het toe – en speelt geduldig ontelbare potjes schaak met zijn kleine broertje. Die hij wint, want hij kan het niet laten, ook al wordt datzelfde broertje nogal eens boos omdat hij ‘altijd op z’n best’ speelt.

Hij kan onbedaarlijk de slappe lach hebben, soms puberaal boos worden en naar boven stampen – maar dan direct weer vergeten zijn waarom het ook alweer was – en soms bij het naar bed gaan ineens in paniek bedenken dat hij was vergeten om zijn proefwerk te leren. Want hij is liever lui dan moe, maar houdt er toch ook erg van zijn zaakjes in orde te hebben. Een wat lastige combinatie nu en dan.

Hij staat het nog steeds toe dat ik hem knuffel – godzijdank, want ik vrees dat ik het niet zou kunnen laten -, begint een heerlijk sarcastisch gevoel voor humor met een flinke dosis zelfspot te ontwikkelen (we kunnen erg goed gniffelen samen) – al is het wat minder dat ik ook steeds vaker het mikpunt ben, waardoor ik, als hij me met plagerige twinkelogen duidelijk een beetje uitlacht, me afvraag waar die goede tijd is gebleven waarin kinderen dat niet gedurfd zouden hebben (niet echt hoor)- en tja, wat kan ik zeggen, hij is gewoon een leuk mens.

Nu weet ik dat ik bevooroordeeld ben. Maar echt. In dit geval heb ik gewoon gelijk.

Hij is 13 vandaag. 13! Dan mag je als moeder toch wel even ongegeneerd met je liefde te koop lopen, niet? Vind ik ook.

4 Replies to “13”

  1. Prachtig verhaal trotse moeder!
    Van harte gefeliciteerd!

    1. Dank je wel Barbara, lief! 🙂

  2. Ja, mooi, herkenbaar. Het gaat niets boven een gouden hartje. Laatst een filmpje gemaakt van ‘zijn’ stem, bewaren, koesteren. Warm gevoel. Vergeetachtig. Driftig. Humor. Menselijk. Loslaten. Het leven, soms moeilijk. Verrijkend. Blij. Wonderbaarlijk. Blijft mooi. Houden zo! 😘

    1. Mooi gezegd, Frauke! Dank je wel!

Geef een reactie