Lijmen

 

Bloemen maken

Deze week bracht ons meer lijm en verf dan we het hele jaar hebben gezien. Eigenlijk meer dan we in drie jaar hebben gezien gok ik. Want er moesten surprises gemaakt, en wel vijf. Dus dat was plakken en schilderen en kralen lijmen en lijm van de vloer poetsen en nog eens plakken als dingen uit elkaar vielen en… nou ja… ik heb het voor de komende drie jaar ook wel weer gezien eigenlijk. Maar de surprises zijn af, de gedichten gemaakt en morgen vieren we Sinterklaas. Ga ik daarna ons huis ontlijmen.

Ik ging ook op date met mijn oudste. Naar de film en, een volgende dag, winkelen en de kroeg in. Met een keurig kopje thee en een glaasje jus d’orange natuurlijk, hij is twaalf zeg, maar het was wél erg gezellig. Ik heb me vast voorgenomen die dates met de kinderen erin te houden, om en om, van die momentjes met z’n tweeën, waardoor er zo’n heel andere dynamiek ontstaat dan wanneer we met z’n allen zijn, of met drie of vier, waarbij er om aandacht gestreden moet en ik, eerlijk is eerlijk, soms te moe ben om een uitgebreid gesprek te voeren over de belangrijkste verschillen tussen twee Pokémons.

En deze week besloot ik het bloggen weer op te pakken. Iets waar ik toch lang over heb lopen peinzen. Bovenal over het waarom ervan. Want wat is het dat me er toe zet om dingen te schrijven, foto’s te maken, de boel online te zetten en op publish te klikken? Ik kon daar maar geen vastomlijnd antwoord op verzinnen. Tot ik me realiseerde dat het niet per se hoeft. Want soms wil ik gewoon herinneringen opslaan, soms me oefenen in mijn fotografie en op andere momenten vind ik schrijven simpelweg heel erg fijn.

Dus dat moet dit maar worden. Een verzamelplek. Voor herinneringen aan dit volle, rommelige, liefdevolle leven, met al z’n spannende en saaie momenten. Voor mijn foto’s, en als stimulans er nog meer te maken. En voor al die woorden die ik nu en dan kwijt wil. Geen afgebakend onderwerp. Geen gemene deler. Alhoewel, dat zou ik dan zijn. En dat klinkt dan toch ook wel weer gek.

Geef een reactie