Mooi Oman – dag 2

“Hij is scheef!” Even kijkt ze heel bedenkelijk. Ik zie zelfs even een pruillipje verschijnen. Maar dan besluit ze zichtbaar om het concept dan ook maar direct goed te omarmen; “Scheef is leuk!”

We maken een schots en scheve toren, zo hoog dat ze op haar teentjes moet staan om de laatste steentjes erop te leggen. We kijken er trots naar en zijn het met elkaar eens dat we er best zouden willen wonen. Of, nou ja, logeren dan. Want, zo merkt een van de jongens op, dat schots en scheef is best vrolijk en gezellig, maar niet heel praktisch. “Want hoe moet je bed dan staan?”

Ik stel een evenzo schots en scheef bed voor, maar dat is toch blijkbaar werkelijk te gortig. Dus we houden het op logeren.

Maar dat gezegd hebbende: het is eerste kerstdag! Dus daar hoort een zalig en gezellig ontbijtje bij, en cadeautjes onder de boom, voor ieder één. En net als alle andere jaren worden er mooie jurken aan- en stropdassen omgedaan, wordt meermaals de tafel gedekt voor heerlijke maaltijden, en rollen er regelmatig dobbelstenen en kaarten over tafel voor verschillende spelletjes.

Er worden kerstliedjes gespeeld op de piano, nieuw speelgoed wordt uitgeprobeerd, en, hoe kan het kersteriger (is dat een woord? Het zou er een moeten zijn), er worden gingerbread huisjes versierd. Uiteraard verdwijnt daarbij de helft van de decoraties in een paar gretige kleine mondjes, maar dat is natuurlijk ook waar ze zich het fijnste voelen. Elk zichzelf respecterend snoepje houdt er vast niet van om puur voor de sier op een dak geplakt te blijven zitten.

Al met al een best traditionele kerst dus…

Behalve dan misschien het afkoelen op het strand.

Wat nog een hele belevenis is trouwens, omdat we er, ondanks dat we keurig bedekt zijn, toch blijkbaar uitheems genoeg uitzien om uitgebreid gefotografeerd en gefilmd te worden door meerdere mensen. Als ik bij de derde persoon enigszins verbouwereerd mijn wenkbrauwen optrek en me iets terugtrek, kijkt ze smekend. “Just one?” Ze gebaart met haar camera. Ik haal mijn schouders maar op en laat het gebeuren. En vraag me ondertussen af of ik me nu meer filmster of rare aap voel.

Eenmaal terug in ons nu-even-Omaanse-thuis, na een heerlijk diner en daarna een ouderwets avondje film op de bank, bedenk ik me terugkijkend dat kerst in Oman, ondanks alle traditionele activiteiten, toch écht wel anders voelt, met al die zonneschijn, de korte broeken en de zee.

Anders. Maar wél heel leuk!

Geef een reactie