Mooi Oman – dag 3

“Maar… hoe hebben ze het dan om die pilaren heen gekregen? Eroverheen getild?”

We staan in het midden van de gebedszaal van de grote moskee van Muscat. Om ons heen schitteren prachtige kroonluchters, en muren vol met gebedsteksten en de prachtigste mozaïeken zorgen ervoor dat we automatisch onze stem dempen, onder de indruk van alle luister.

Het vraagstuk dat ons bezighoudt is hoe ze het tapijt, een van de grootste ter wereld, en geweven uit één stuk, er nou precies in kregen. Lucas oppert dat ze er gaten in hadden vrijgelaten, om later om de pilaren te kunnen passen. Maar ja, hoe krijg je ze er dan omheen? Tillen? En dan ook maar even voor het gemak het dak wat omhoog takelen?

De suggestie dat het tapijt er eerst lag en daarna de rest gebouwd is lijkt ons ook wat onwaarschijnlijk. We grinniken even en zien het al helemaal voor ons; hoe een manneke paniekerig het tapijt probeert te beschermen, al foeterend op goed bedoelende bouwvakkers.

Het moet dus haast wel ter plekke geweven zijn, besluiten we, maar we vragen het toch na aan een voorbijlopende meneer die er traditioneel gekleed genoeg uit ziet om er wellicht verstand van te hebben. Dat heeft hij, en hij vertelt dat het tapijt inderdaad ín de moskee zelf door 700 Iraanse vrouwen is geweven. Dat is nog eens een huzarenstukje. We kijken met nog eens wat extra ontzag om ons heen.

Even later slenteren we door de rest van de gebouwen, door lange gemarmerde gangen, over smetteloos witte pleinen. Om ons heen klinkt het geroezemoes van andere toeristen, wat zenuwachtig hun sjaal om hun hoofd wat vaster schikkend, maar ik stel me voor hoe het hier is op andere momenten, wanneer de klanken van het gebed klinken, en de sfeer hier op slag heel anders wordt.

Ik voel me altijd wat verstillen op plekken als deze. De duidelijke liefde voor zo’n gebouw, en haar functie, de zorgvuldig onderhouden bloemperken, waarin kleurige bloemen nog feller lijken door alle witte statige muren om ze heen, het laat iets in me zachter en kalmer worden, en als ik alleen zou zijn zou ik rustigjes een hele tijd op een bankje kunnen zitten, alles in me opnemend, diep ademhalen en bewonderen.

Maar dat ligt vandaag niet helemaal in de planning. Er zijn van die vrolijke kindwezentjes bij ons, weet je, die nogal graag stuiteren en dol zijn. En laten ze daar nou in Oman een heel goede plek voor hebben…

Van stille plechtigheid naar een lawaaiig klimparadijs vol uitbundige kinderstemmen. Je zou haast denken dat het contrast niet groter kan. Al zit er zowaar een overeenkomst in, in het kader van vol overgave en enthousiasme en dergelijke, maar die filosofische bespiegelingen laat ik voor nu maar gewoon even aan me voorbijgaan.

2 Replies to “Mooi Oman – dag 3”

  1. Wat leuk om zo jullie bijzondere kerst te volgen. Liefs en geniet ervan papa en mama

    1. Hé wat leuk! We genieten enorm. Tot gauw! Liefs

Geef een reactie