De hut

Het bleek dat, bij even speuren door het huis – en als je niet al te hard luisterde naar protesten van je broertje en vervolgens toen dat tevergeefs bleek het dringende eisen dat de dekens wel weer exact zoals eerst op het bed zouden worden teruggelegd – er nog best wel wat dekens in huis te vinden waren, die, tezamen met een stapel kussens, een zitzak, en als steunpilaren een tweetal fruitschalen (al moest één daarvan vervangen worden door een emmer kokosolie, omdat het een trouwcadeau was en ik absoluut geen risico op vallen wilde lopen) en een stoffen uil, zodanig over tafel en stoelen gedrapeerd werden dat er een prachtige hut ontstond.

En zo ontstond er een slaapkamer die omgetoverd kon worden tot zitkamer, een studeerhoek en een toilet en ook nog eens een plekje voor de katten, die wel nu en dan op bezoek kwamen, maar tot grote frustratie van de dames maar steeds niet wilden blijven liggen, ook al was hun hoekje misschien wel het mooiste van allemaal, met de lekkerste kussentjes, waar twee giebelende meiden de hele middag konden chillen, ver weg van de regenachtige en koude buitenwereld.

Ik wil ook wel zo’n hut.

Cool

Ze zitten samen aan tafel te lunchen. De een een tikkie onderuit gezakt. De ander ferm rechtop, speurend over de tafel naar iets lekkers. Hij heeft me net verteld dat hij allergisch is voor volkorenbrood, wat ik eigenlijk niet helemaal geloof, maar vooruit, hij is nu aan de rijstwafels.

Van een afstandje volg ik met een half oor de gesprekken die ze voeren. Over een klasgenoot die enorm had rennen kan (“Zag je dat? Hij kan echt super hard yo!”) en de plannen die ze hebben om straks buiten een soort veldslag na te spelen. Ze scheppen een beetje op allebei (“Ik ben heel sterk, weet je.” “Ja, maar ik kan het beste voetballen, heb je dat wel gezien?”) en willen niet voor elkaar onderdoen. Maar als de één zachtjes aan de ander vraagt “wil je me even helpen met die boter? Ik kan dat niet zo goed”, springt de ander behulpzaam in de benen. Mooi vind ik dat. Jongens vriendschap.

“Mama! Doe eens? Toe?”

Als ik opschrik – ik was even afgedwaald in mijn boek – kijk ik in twee verwachtingsvolle snoetjes. “Doe eens een heks na, mam? Laat eens horen hoe je dat doet?”

Eerst aarzel ik even, maar ach, ik ben zo makkelijk over te halen. Dus ik kakel er even lustig op los. Wanneer ik stop staan ze even stil. Dan draaien ze om en terwijl ze de deur uitlopen krijgt mijn jongste een klap op zijn schouder van zijn vriendje. “Dat kan je moeder echt cool zeg.”

Ik kan het niet nalaten even te glunderen. Een coole moeder. Ik teken ervoor.

Voornemens

Ik ben héél goed in voornemens. Niet alleen met oud & nieuw, maar ook zo gedurende het jaar heb ik er ettelijke. Goede voornemens, strenge voornemens, ontspan-toch-wat-meer-en-lach-elke-dag voornemens. Noem maar op. Alleen het me er aan houden is nog wel eens een .. ahum.. uitdaging.

Op verschillende blogs las ik hele lijstjes met allerlei plannen en voornemens en in een reactie op een van hen schreef ik dat ik me realiseerde dat het noteren van de voornemens natuurlijk wel goed kan helpen om je je eraan te helpen houden. Het is immers een stuk leuker om te schrijven over hoe je succesvol bent in het opvolgen van je plannen, dan wanneer je schoorvoetend moet toegeven dat het allemaal niet gelukt is, nietwaar?

Dus laat ik eens bedenken wat ik me allemaal heb voorgenomen voor het komende jaar.

  1. Maak je eigen kleding

    Dit voornemen heeft meerdere redenen. Naast dat ik het ontwerpen/verzinnen/plannen/naaien van kleding ontzettend leuk en ontspannend (of soms een zeer interessante uitdaging) vind en daarnaast nogal houd van eigen en originele stukken in plaats van dertien in een dozijn uit de winkel, ben ik me in steeds grotere mate bewust van de impact van de kleding industrie op niet alleen het milieu, maar bovenal ook de omstandigheden van diegenen die erin werken.

    Vandaar dit voornemen: Geen aankopen bij grote bulk bedrijven meer, maar zelf maken waar mogelijk.Dat betekent dat ik toch elke dag graag wat tijd in wil ruimen voor het naaien, al is het maar een half uurtje. Dat is al goed begonnen vandaag. Het enige dat ik me nu nog bedenk is dat het wellicht niet het meest verstandige was om te beginnen met een (gevoerde met ook nog tussenvoering) winterjas voor mij. Maar ja. Hij is zo nodig. En het plaatje in mijn hoofd is wel zó mooi!

  2. Elke dag yoga.

    In de periodes waarin ik dit stug volhield voelde ik me beter, fitter, energieker. Dus het is zo idioot dat de laatste tijd het argument ‘geen puf’ zo vaak zorgt voor een het laten afweten. Dat gaan we anders doen. Al is het maar een korte flow van 20 minuten, yoga komt weer strak op de planning te staan

  3. Genoeg water drinken

    Ik vergeet het gewoon, drinken. Als er andere mensen in de omgeving zijn sleep ik lustig met kopjes thee en lekkers, maar zodra ik alleen ben en druk bezig vergeet ik acuut dat mijn lijf nu en dan wel eens wat vocht en voedsel nodig heeft. Dus hop, op de lijst van voornemens: 1,5 liter water per dag, naast de kopjes thee. Ik geloof dat ik dan nu eerst maar eens een glas moet pakken, anders red ik dat nooit meer vandaag…..

  4. Elke dag een wandeling

    Een fietstochtje mag ook. Maar elke dag naar buiten. Ik ga er geen stappen aan koppelen, of een exact tijdsschema, want ik weet dat dat gaat sneuvelen, maar elke dag in ieder geval, ook al ben ik thuis aan het werk, even een frisse neus halen is wel zo gezond voor me. Bovendien brengt me dat direct op mijn volgende voornemen:

  5. Elke dag minstens één foto maken

    Dat spreekt voor zich. En gaat al heel goed, al vanaf de eerste dag van dit jaar. Het dwingt me om te blijven kijken naar al het moois om me heen. Ik denk dat het voor mij net zo werkt als al die dankbaarheidslijstjes van andere mensen, waarbij ze stil staan elke dag bij wat er goed is. Voor mij werkt het fotograferen zo. Het laat me elke dag opnieuw zien hoe mooi het leven is, in al zijn complexiteit.

  6. Zoveel mogelijk genieten!

    De laatste op het lijstje. En de belangrijkste. Want daar gaat het toch uiteindelijk om, niet waar? Samen genieten, alleen genieten, genieten van de natuur, van het leven, van elkaar.

Ik houd het maar even bij deze zes, al kan ik er zo tig bij verzinnen. Zoals ik al zei: ik ben goed in me dingen voornemen. Maar laat ik proberen nu eens een lijstje daadwerkelijk ook uit te voeren. Ik heb het nu opgeschreven, dus nu moet ik wel 😉

Stil met mooie plaatjes

Normaal zou ik zeggen dat ik nogal een denker ben. Een dromer ook. Volgens sommige personen niet altijd even realistisch, maar daar denk ik dan weer anders over. Maar soms zijn er van die dagen, dan is het heel stil in mijn hoofd.

Niet omdat de dag stilstaat. Oh nee. Want de dag is gevuld met knutselwerken en nóg meer koekjes (leb kuchen dit keer) voor school (weer voor die vermaledijde Duitse les, blijkbaar brengen schoorsteenvegers geluk in Duitsland. Dat is dan wel weer leuk. Iets nieuws geleerd). Met een bezoekje aan de orthodontist (dat wordt een compleet metalen kunstwerk in de mond van mijn oudste. Hemel). Met administratieve en praktische taken. Het is best een nuttige dag.

Het is alleen, zoals ik al zei, stil in mijn hoofd. Ik denk niet zoveel. Droom niet zoveel. Ben er gewoon. Zie wel mooie plaatjes om me heen. Dat dan wel.

Want er zijn altijd mooie plaatjes in het leven. Dat is toch wel een geruststellend iets, vind je ook niet?

Nieuwjaarsconcert

Vorig jaar moest hij wat traantjes wegpinken, omdat hij het zó spannend vond. Dus ik hield hem een beetje in de gaten vandaag. Je weet het toch niet. Negen is al wel heel stoer en groot enzo, maar toch. “Moet ik je nog ergens bij hel…”, ik kon mijn zin niet afmaken, want hij was al weg. Vol stoere praatjes klom hij achter het drumstel en trommelde enthousiast een end weg.

Negen is toch inderdaad al heel stoer en groot.

Samen met zijn broer en zus zit hij bij de muziekvereniging waar ik zelf zo’n beetje bij ben opgegroeid. Ik ben dus wellicht wat bevooroordeeld, maar echt, het is zó leuk om die kinderen samen muziek te zien maken! Ik word dan direct een über-trotse mama, en zit ongegeneerd mijn hobospelende meisje, gitaar pingelende grote zoon, en dus drummende jongste toe te glunderen.

Vandaag was er een nieuwjaarsreceptie, met warme chocolademelk met slagroom, oliebollen, glühwein, spelletjes en een concert door de jongste leden.

Op dit soort momenten gaat het bij mij toch ook wel weer kriebelen hoor. Misschien moet ik toch ook maar eens mijn dwarsfluit weer afstoffen.

Recept: Aardappel gratin

Wat zei ik ook alweer over plannen die niet doorgingen? Jah. Maar dit keer was ik zelf de boosdoener. Want het is zo lekker als je ’s ochtends niet per se je bedje uit hoeft. Nog een keer extra omdraaien, een paar bladzijdes lezen, of gewoon een beetje dromen. Zalig.

Toen ik eenmaal in de keuken stond om een smoothie te maken was de ochtend al zeker half verstreken. Maar toch hadden we nog steeds van alles kunnen doen. Toen nog wel….

De smoothie overigens ziet er niet uit natuurlijk, met die grauw-groene kleur. Dat krijg je van de combinatie van spinazie en frambozen. Maakt niets uit verder, we smullen er toch wel van. Vooral onze jongste is er gek op, dus tegenwoordig maak ik een dubbele hoeveelheid.

Een receptje is niet echt nodig, dat voelt een beetje onzinnig. Mocht je toch graag weten hoe ik die smoothies maak: Ik mik een grote hand vol bevroren spinazie (niet á la bloop… griezel.. maar gewoon gesneden spinazie), een handje frambozen (of wat voor fruit ik ook toevallig voor handen heb), een banaan, een handje boekweitvlokken en een lepeltje maca poeder in de blender, giet er amandelmelk bij en draaien maar. Lekker, net milkshake!

Maar goed, zoals gezegd, op dat moment was er nog de wereld aan mogelijkheden voor de dag. Zo zat ik te mijmeren over de ijsbaan met z’n viertjes. Of de bieb. Gewoon een kopje thee met appelgebak in een willekeurig cafeetje was ook nog iets dat in me opkwam. Of, omdat het daadwerkelijk even droog was, een boswandeling. Allemaal leuk. Allemaal mogelijk. En toen bedacht ik dat ik eerst even snel het eten zou gaan klaarzetten.

Tja, en daar ging er duidelijk iets mis. Want we zijn helemaal de deur niet meer uit geweest. Niet dat het per se zo erg was hoor. Want oudste heeft nu wel een stuk verder kunnen werken aan zijn opdracht voor Duits (de koekjes stonden niet op zichzelf, er moest nog veel meer gebeuren). De gesprekken daarover zullen wellicht wat vertragend hebben gewerkt. Of misschien lag het ook wel een beetje aan mijn eigen wat te uitgebreide kletspartijen met vriendinnen op whatsapp. Maar ik geef de schuld vooral aan de aardappelen.

Want hemel. Het leek een lekker plan om aardappel gratin te maken bij het stoofpotje dat ik maakte. Maar halverwege het schillen en snijden herinnerde ik me wat voor eet monsters ik in huis heb. Dus besloot ik maar wat meer te schillen. En nog wat meer. En uiteindelijk zat ik duizend uur te schillen en was de middag ineens voorbij.

Het was het echter absoluut waard. En het ging helemaal op. Gesmuld hebben ze! En morgen, morgen gaan we écht op stap.

Aardappelgratin

Ingrediënten:

  • 1 kilo aardappelen (of meer als je zulke monsters als ik in huis hebt)
  • 2 eetlepels boter
  • 1 ui, gesnipperd
  • 3 eetlepels tapioca meel (maar tarwe bloem gaat ook prima)
  • 2,5 cups amandelmelk (kan ook met standaard melk)
  • 1 theelepel mosterd
  • een snuf zout
  • 2 cups geraspte kaas

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius. Schil de aardappelen en snijd ze in zo dun mogelijke plakken.

Smelt de boter in een pan op het vuur. Voeg dan de ui toe en fruit deze voor een minuut of vijf, tot de ui zacht en glazig is. Gooi dan het meel erbij en bak dit even mee, voor ongeveer een minuutje. Blijf steeds roeren. Giet nu de melk erbij en voeg de mosterd en de zout toe. Laat het even pruttelen en blijf steeds roeren, tot de saus flink is ingedikt.

Vet een ovenschaal in en leg hier een laag van de aardappelplakjes in, dakpansgewijs. Giet hier de helft van de saus over en strooi er de helft van de kaas op. Herhaal dit met de andere helft van de aardappelplakjes en de rest van de saus en de kaas.

Plaats de schaal voor een uur in de oven, tot de saus heerlijk pruttelt en de aardappelplakjes gaar zijn.

Geniet ervan!

PS. Is die tulp niet prachtig?

Als het buiten stormt

Nou ja, stormen. Laten we er niet te veel van maken. Maar hard waaien doet het wél! Toen ik een paar uur geleden in mijn auto wilde stappen en de deur een zwieper gaf was ik even bang dat hij het als het laatste zetje zag om er vandoor te gaan. Gelukkig zat hij steviger vast dan ik op mijn hakken stond. Ik kukelde bijna om. Maar daar kan ik de wind eigenlijk niet de schuld van geven. Ik wil gewoon nog wel eens onhandig zijn.

Ik heb besloten dat ik de rest van de schoolvakantie de illusie van het handhaven van mijn normale organisatieniveau maar volledig opzij ga zetten. Werk, fotografie, het naaien van mijn nieuwe winterjas, ik kan het vrolijk plannen allemaal, maar er komt steeds niets van terecht. Want er moet teveel gezelligs gedaan worden, dat begrijp je.

En dan kwam vandaag ook nog eens mijn oudste met de vraag of ik alsjeblieft foto’s wilde maken terwijl hij koekjes ging bakken voor school. Dat zorgde wel even voor verwarring in mijn hoofd. Ten eerste omdat bleek dat de koekjes voor het vak Duits gebakken moesten worden (creatieve docent, dat moet ik hem nageven. Ik heb vroeger ook Duits van hem gehad. Maar ik heb nooit koekjes hoeven bakken, bedenk ik me) en ten tweede omdat het zo’n unicum is dat mijn kinderen me vragen of ik foto’s van ze wil maken (doorgaans laten ze het goedgemutst over zich heen komen, maar staan ze er nou niet echt om te springen), dat ik het even rustig moest verwerken. Om vervolgens razendsnel mijn camera te pakken. Duh.

Dus zo stonden we in de keuken ineens, met bizar slecht licht, want degene verantwoordelijk voor het weer besloot dat het, nu het toch ook al zo aan het waaien was, ook nog wel lekker donker kon worden. Maar de koekjes zijn gelukt. En, volgens het spontaan ingevlogen testpanel hier (wonderlijk hoe uit allerlei hoekjes en gaatjes ineens kinderen tevoorschijn komen wanneer er koekjes uit de oven worden gehaald), ook nog eens heel lekker. Het receptje kan je trouwens hier vinden. Kan je ook nog eens je Duits wat oppoetsen. Dat bleek, toen zoonlief me vol misplaatst vertrouwen allerlei vertalingen vroeg, bij mij ook nogal nodig te zijn, want hemel, dat was aardig weggezakt.

Maar zo kwam er dus van de andere plannen niets terecht. Geeft niets. Dit was veel gezelliger. En ik heb zowaar ook nog stiekem een momentje gevonden om een bladzijde te lezen. Het lijkt wel vakantie zeg.

Recept: Supermakkelijke glutenvrije peer en appel cake

Er lagen wat zielige peertjes op de fruitschaal. Een beetje bruin waren ze her en der. Zacht ook. En ze keken bepaald niet blij. Ik kon me dat wel voorstellen. Heb je zo je best gedaan te groeien en lekker te worden, word je zo achteloos vergeten, omdat er allerlei andere zaken, zoals oliebollen en kerstkransjes, gekozen worden boven jou. Onbegrijpelijk natuurlijk, want jij bent lekker én gezond. Soms zijn mensen maar rare wezens.

Maar het is vakantie, nog een hele week. Wat betekent dat we heel rustig opstarten in de ochtend. Lui in onze pyjama thee drinken en puzzels maken. Het hele huis doorgaan om alle kerstspullen te verwijderen en alles fris te laten ruiken. Spelletjes doen. Nog meer spelletjes doen. Verse bloemen kopen om die her en der in kleurige bossen op tafel te plaatsen. Vooruit, nog een spelletje doen. En te bedenken wat we vandaag eens voor lekkers zullen maken. En eindelijk, eindelijk werden de peren weer gezien. En gingen ze samen met een appeltje in een heerlijk smeuïge en glutenvrije (want dan mag ik hem ook, en ik vind het zo gezellig om mee te smullen als we wat gebakken hebben) cake.

Recept supermakkelijke glutenvrije peer en appel cake

Ingrediënten:

  • 3 cups amandelmeel
  • 5 eieren
  • 1/2 cup ahorn siroop
  • 1 theelepel zout
  • 2 cups (ongeveer, komt niet zo nauw) peer en appel, in stukjes gesneden

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius. Vet een springvorm in of bekleed.

Klop de eieren in een kom los en meng het met de ahorn siroop. Voeg het zout en het amandelmeel toe en roer tot je een beslag hebt. Het geeft niet als het nog wat klonterig is. Roer er nu de peer en appel doorheen.

Giet het beslag in de springvorm en bak de cake voor zo’n 35 – 40 minuten. Zodra een erin geprikt mes of tandenstoker er schoon uitkomt is hij gaar.

Geniet ervan!