Sinterklaas – samen

We hebben veel gesprekken de laatste tijd aan de eettafel. Over zwarte pieten en of ze niet een ander kleurtje moeten hebben. Over of het aardig is om hardop te zeggen dat iemand een wat dikkere buik of onderkin heeft. Over dat het wel heel gemeen is om nare dingen te zeggen achter iemands rug om. We hebben gesprekken, waarbij ik voorzichtig uitleg waar #metoo voor staat, en waarom het gebruikt wordt. Om vervolgens de vraag te moeten beantwoorden waarom er mensen zijn die andere mensen aanraken, of zelfs pijn doen, als ze dat niet willen.

Ik vraag me af of ik vroeger dat soort gesprekken had met mijn ouders. Volgens mij niet echt. Niet omdat de wereld toen per se een betere plek was of er minder akelige dingen gebeurden, maar wellicht was het wat minder zichtbaar dan nu. In ieder geval werd er tussen de gesprekken over wie er aan de beurt was voor de afwas of waarom er een onvoldoende was gehaald voor Frans niet echt diep in gegaan op de psychologie van verkrachters. Iets waar je het natuurlijk ook eigenlijk niet over hoort te hoeven hebben met je kinderen van 9, 11 en 12. Maar ja. Als vragen worden gesteld zal er toch een antwoord moeten komen.

Maar de laatste paar dagen verstomden die gesprekken ineens. Want het is lastig praten wanneer je met je tong tussen je lippen geklemd zo precies mogelijk een figuurtje uit papier probeert te knippen. En de zware onderwerpen lijken ineens heel ver weg wanneer er in buikjes steeds meer zenuwachtige kriebels komen over wie wat voor wie gemaakt heeft. En wat voor cadeautjes er zullen zijn. Zenuwachtige kriebels die natuurlijk vol overtuiging ontkend worden, want ze zijn al zo groot, maar die, als je moeder eerlijk toegeeft dat ze eigenlijk bijna niet kan wachten tot het uitpakken begint, dan toch naar hartenlust mogen zwerven.

En dan, tijdens het uitpakken, het lezen van de gedichten en het bewonderen van de met zorg gemaakt surprises, is er even helemaal geen ruimte meer voor wat er ook maar naar zou kunnen zijn in de wereld. Dan gaat het even alleen maar om de grappen, de slappe lach bij een paar goed gekozen woorden, de vertederde blikken bij een enthousiaste kreet.

Dan gaat het alleen maar om samen. Daar zou het eigenlijk altijd om moeten gaan.

One Reply to “Sinterklaas – samen”

  1. Anne van Rooijen zegt: Beantwoorden

    Wat ziet dat er ontzettend gezellig uit, Karin & familie:)

Geef een reactie