Winterse Klanken

Het is toch werkelijk even wennen, dat terug zijn in Nederland. Eerst een beetje aan de kou, want het past toch wel heel makkelijk en graag aan aan die zalige warmte, en dan blijkt ook dat het tijdsverschil, dat toch maar drie uurtjes was – dus waar hebben we het nou werkelijk over – nog niet zomaar uit het systeem te krijgen is.

Waardoor we meermalen met een groepje om half zes klaarwakker zijn, terwijl iets in ons systeem blijkbaar wacht op de zangerige stem die ons zacht dwingend oproept tot gebed.

Maar de Nederlandse stemmen klinken harder dan de verre Omaanse, en voor we het weten zijn we weer volop in de dagelijkse activiteiten gezogen.

We vinden onszelf terug in gymzalen vol hockeyspelers, waar wedstrijdtafels bemand moeten worden en we juichen voor stoere acties, of stiekeme gelukjes. De accu van mijn auto blijkt er nu toch echt de brui aan te geven (de opleving was kort en hoopgevend, maar bleek al snel te eindigen) en we belanden tóch nog in Hollandse kerstsferen bij de nieuwjaarsreceptie van het orkest van de kinderen, met oliebollen, kerstlampjes, rode mutsen en glühwein.

Ze mag verteller zijn bij het startersorkest, en staat vol enthousiasme de muziekstukken aan elkaar te kletsen. “Ze is helemaal niet nerveus, he? Ze weet de hele zaal stil te krijgen.” Ik knik naar een andere ouder die dit tegen me zegt, en beken dat ze dit toch écht niet van mij heeft, want nog steeds als ik voor een groep moet staan kijk ik om me heen naar waar de dichtstbijzijnde vluchtroute is, en overweeg ik die alsnog te nemen.

Er worden liederen gezongen en cadeautjes uitgedeeld, en nu en dan kom ik een oude bekende tegen, nog van mijn tijd, jaren geleden, bij ditzelfde orkest, waarop steevast knuffels volgen, en waarbij ik me toch elke keer weer realiseer hoe bijzonder dit toch is, en hoezeer muziek verbinden kan, niet alleen op het moment zelf, maar tot in vele jaren later.

School begint weer, met lunch trommels in de ochtend, proefwerken en voorlichtingsavonden voor profielkeuzes, overhoringen en spelletjes in de avonden en kopjes thee op elk moment tussendoor. Ik kook Nederlandse stoofschotels, die uren pruttelen en het hele huis laten ruiken naar winterse knusheid.

In de avonden kruipen we onder een dekentje samen op de bank, kijken we naar ‘de slimste mens’ en vallen we omstebeurten op rare tijdstippen in slaap, omdat half zes wakker worden best vroeg was – dat moeten we echt gauw gaan afleren.

Geef een reactie